بنام خدایی که همه جا هست...... دلم برایت تنگ است پدربزگ همیشه ،پدرم..... بی پشت شده ام... این روزها سخت میگذرد....... وقتی در آزمایشگاه و سونو گرافی آز اسپرم ،همسرم را میگیرم و باز هم مورفولوژی نرمال نیست،کمرم خم میشود خسته و درمانده میشوم، نمیدانم چطور به خانه میرسم.... ازته دلم زار میزنم که چرا آقاجانم دیگر نیست،دلم از بس برایش تنگ میشود انگار جسمم در خود جمع میشود،ازته دلم برای نبود آقاجان ناله میکنم،عکسش را در دستانم میگیریم،آنقد روی صورت نورانی اش دست میکشم،که دستانم سِر میشود،آنقدر میگویم :فاطمه فدای قد وبالای رعنایت بشود بابا

بِسم اللّه الرحمن الرحیم *- اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا اَباعَبْدِاللَّهِ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يَابْنَ رَسُولِ اللَّهِ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا خِيَرَةَ اللَّهِ و َابْنَ خِيَرَتِهِ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يَابْنَ اَميرِالْمُؤْمِنينَ و َابْنَ سَيِّدِ الْوَصِيّينَ سلام بر تو اى ابا عبداللّه سلام بر تو اى فرزند رسول خدا سلام بر تو اى برگزيده خدا و فرزند برگزيده اش سلام بر تو اى فرزند امير مؤ منان و فرزند آقاى اوصياء *- اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يَابْنَ فاطِمَةَ سَيِّدَةِ نِساَّءِ الْعالَمينَ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا ثارَ اللَّهِ وَ ابْنَ ثارِهِ وَ الْوِتْ

چه پاییـــز باشــد ، چه بــاران ،

ایــنجــا، همیــــشه، جـــای تـــو ،

خــالیســت . . . . . .

به نام وَ،به یادش..... روزهایمان شیرین شده بود...هرلحظه از زندگی غرق میشدم در رویاها..رویای،خرید سیسمونی...رویا بافتنی های رنگارنگ برای او....رویا کاغذ دیواری های رنگ شاد برای اتاقش....رویای مدرسه رفتنش...رویا در آغوش کشیدنش....رویای.... به نازنینم هنوز نگفته بودم،هرلحظه، جلویه دهانم را داشتم تا نگویم ..میخواستم امسال کادویه سالگرد ازدواجمام آمدن فرزندمان باشد...وَ،چقد شیرین بود آن انتظار برای فرا سیدن آن روز..... بالاخره رسیــــد...... مانتویی که نازنینم به سلیقه خودش برایم از مشهد ُرضا به سوغات آورده بود را پوشیدم،عطر زدم و آرایش کردم.... دور

بـنــام خدایی که همه جه هســت... روزگارم خاکستری شده بود......نمیخواهم دوباره بنویسم از آن روزها...انگار دوباره دلم پر میشوَد،هنوز هم با یاد آن روزها دوباره چشمانم پُر میشود... شـــرمنده ام... چشمانــــم را میگویم،بیشترین درد را در اصل او بدوش کشیــده است... ۲مــاه گـذشـــت... حالم بازهم خوب نبود،امّا یاد گرفته بودم،در جمع خون به دل همه با اشکهایم نکنم،یاد گرفته بودم ،به استقبال نازنینم که از سرکار می آید بروم،وَ بازهم عطر بزنم،وَ پراهن های رنگارنگ بپوشم...یاد گرفته بودم وقتی خانه ی ما پر از بچه های اقوام میشود بغضم را با یک ل

بنام خـداونــد یگانـه،کــه همــه جا هســـت... یک سال گذشت...... درمان های زیادی انجام دادیم،از هرمدل قرصی که بگویین هم من خوردم هم ``نازنینم``دکترها میگویند اسپرم خیلی ضعیف و تحرکشان خیلی کم....... میگویند همان تعداد چند بار بارداریت معجــزه بود هرچند ک بارداری پوج بود،هرچند که از نطفه به جنین نمیرسیدن،هرچند که ماه اول باردار میشدی..... خُب آن روزها خیلی سخت گذشت،گویی جام مرگ را مینوشیدیم،وقتی دکتراهایه متعدد در چشمان ما مینگریستند و میگفتند،امیدی نیس،اما امیدتان به خدا باشد.... خدایا شکـــر...... من زودتر میرفتم آزمایشگاه و نوبت مبگرفتم و در